PÃ¥ linje 5 mot sentrum — en mann
i slutten av tyveårene og mørk dress,
jakken og buksene matcher nesten.
Den gule V-halsen,
den smårutete skjorta
og slipset med bølgemønster
gjør det ikke.
Han leser en pocketbok og har H-A-T-E
tatovert over knokene på høyre hånd.
Knokene på venstre hånd sier ingenting.
Ein smell.
Og reven satt fast i glefsa.
Eit dyr i naud bed ikkje til Gud?
Ikkje til Gud, nei.
Men den ytste samling
av gløggskap og vilje
og nervar og musklar
er ei bøn.
Fyrst pintest han
lenge.
SÃ¥ slo han ein eldring
om resten av livet sitt,
læste tennene,
beit av seg foten.
Sidan var han
meir konsentrert rev
enn andre revar.
Vilt og vondt var hans liv i eldringen,
ring hans jakt,
stutt hans nye veidardag.
Men ut av hans inste revehått
voks det ein tenkt labb,
og måten han tok seg fram på
til han endeleg kraup inn i urda for godt
var hans og ingen annans.
~ Ragnvald Skrede, 1952
